Fifty shades of grey

Met een kleine 20 open minded mensen zijn Jan en ik gisteravond naar de uitverkochte film van Vijftig tinten grijs geweest.
De boeken vond ik uiterst matig. Waar de eerste seksscène tijdens het lezen van het boek nog een kleine rilling in mijn onderbuik gaf, knapte ik totaal af op de rest vanwege de ongeloofwaardigheid. Begin 2twintig, nog maagd, nooit gemasturbeerd en dan bij de ontmaagding op alleen penetratie een daverend orgasme beleven. Ik schat deze kans op ongeveer 0,00001 procent.
De verhaallijn in het boek vond ik nog wel geinig. Er had veel meer uit de personages gehaald kunnen worden, maar ik wilde toch wel weten hoe het afliep en heb alle drie de delen rap uitgelezen.
De beelden in de film zijn echt prachtig. Van de hoofdpersoon Christian krijg ik geen nat broekje, maar Anastasia mag zo mee naar huis. Slank, kleine borsten zonder opvulsels. De hoeveelheid schaamhaar vonden we erg prehistorisch overkomen, maar ja, ze lopen nu eenmaal achter in Amerika.
De film maakte echt indruk op me. Natuurlijk praten Jan en ik door over het BDSM stuk. Jan heeft er nul ervaring mee, ik een beetje. Als kind speelde ik graag dekhengstje en merrietje. De oerkracht en energie waarmee een hengst op een merrie aanstormt vind ik grandioos. Zo wil ik wel door een man genomen worden. Aan mijn haar over het aanrecht gevouwen worden, niks voorspel, huppekee. Maar alleen als ik het sein geef dat ik er klaar voor ben! Een speelse tik over de billen van een geliefde mag ook nog wel, maar geen pijn svp, dan haak ik af. In de film voelde ik de woede in me opkomen toen hij haar zes keiharde klappen gaf. Ik was een jaar of 6 a 7 toen ik enthousiast iets aan mijn vader wilde laten zien en per ongeluk een lamp omstootte. ‘Morgen krijg je een pak slaag’, sprak hij ijzig.
De langste dag van mijn leven. Ik wist wat er komen ging. De houten pantoffel. Toen hij de volgende dag thuis kwam ging ik naar hem toe. ‘Doe nu maar vader’, dan was ik er vanaf. Broek naar beneden en vijftig harde klappen. Zo hard dat ik dagen nauwelijks kon zitten. Nooit heb ik meer vol enthousiast gedaan bij mijn ouders en ik heb ook nooit meer straf gehad sinds die dag. Ik keek wel uit.
Ik had wel in de film willen springen om Christiaan zelf aanpakken toen hij haar sloeg.
Bij mijn BDSM ervaringen werd ik alles behalve opgewonden. Ik heb niks met al dat lak en leer. En die paardrijzweepjes heb ik zat staan op stal. Na afloop van de sessie vroeg ik: ‘wanneer begint de seks?’
Ik loop het liefst in mijn blote kont in de zon, geen gedoe met allerlei kleding en duistere kelders.
Bondage vind ik wel leuk en ook mooi om te zien, maar ook dan graag bloot en in een warm mediterraans zonnetje. Het katoenen touw wat sensueel over je huid glijdt bij het knopen, ja, dat ga ik toch binnenkort met Janneman maar eens doen.
Mooie film, hij blijft nazoemen. Prachtige beelden voor een fotosessie. En eerlijk gezegd ben ik er toch ook wel een beetje opgewonden van geworden…


Posted in Blog schrijfproces van Helene

Vrienden

‘Hoe gaat het met nieuwe vrienden maken?’ Vraagt Bas.
‘Nou, best goed’, zeg ik. Ik leun in gedachten achterover in de leren stoel terwijl zijn jonge katje in mijn haar klimt.
Ik heb het nooit geleerd, vrienden maken. De relatie met de vriendin die ik had vanaf mijn elfde was meer seksueel en zeker niet gelijkwaardig. Ik was the underdog. Op mijn 16de had ik ook een wat oudere vriendin. Ze liet me na twee jaar vallen als een baksteen toen ze een vriend krijg. Achteraf hoorde ik dat het meer aan hem lag, hij was behoorlijk agressief. Maar op dat moment was het bitter en eindeloos eenzaam. Blijkbaar moet je dat ook van jongs af aan leren, vrienden maken en vriendschappen leren onderhouden. Jan had totaal geen vrienden meer toen ik hem leerde kennen. En de mijne verdwenen als sneeuw voor de zon toen Jan in mijn leven kwam. Alleen Jos is gelukkig nog in ons leven. Jaloezie speelt vaak een grote rol denk ik.
Van de week kwam een leuke meid een avond en nachtje bij ons nader kennismaken. ‘Veel plezier!’ stuurt haar man naar mij.
Bijkomend van mijn werk denk ik hangend in de bank aan eerdere vriendschappen, ontmoetingen, al dan niet seksueel. Degene die het langste duurden begonnen rustig.
We kletsen en knuffelen in de bank. Ik ben doodmoe en val op de bank in slaap. In bed ligt Jan prinsheerlijk in het midden, net alsof we het al jaren zo doen. Helaas snurken we nogal, dus was haar nacht wat minder. En wat heerlijk om even niets te moeten. Niet perse te moeten vrijen. Ik vond het een verademing na al dat swingen en mislukte vriendjes gedoe. Leuke meid, relaxt, open, toch wel mooi dat er nog meer mensen zijn met een open relatie. Ze doet me denken aan een vriendin van toen ik een jaar of 25 was. Tijdens mijn eerste huwelijk. Na mijn scheiding bleef er niet één vriendschap over. Sja, hij had geld en ik was met niks op straat gezet. Dan leer je je vrienden rap kennen hoor.
Rustig opbouwen, ik ben de kortstondige vriendschappen zo moe. En ja, er zijn meer vrienden. En het doet me goed, doet ons goed. Er voor elkaar zijn, leuke dingen doen. En vooral niets moeten.
Misschien ben ik te bang om het verkeerd te doen. Te beschadigd, te verwrongen in de tijd.
‘Kom op’, zegt Bas. Er zijn echt wel mensen die bij jullie passen. ‘Niet veel mensen hebben een open mind, maar ze zijn er echt wel’. Ik kijk naar het katje wat onbevangen en speels door de kamer dartelt. Dat ken ik echt niet uit mijn jeugd. Het kind in mij wil nog steeds spelen, verkennen, uitdagingen hebben. Waarom maakt seks alles zo ingewikkeld? Waarom kan het er niet gewoon zijn in de flow van het moment, zonder allerlei eindeloze verwachtingen. Of dat na één of twee keer vrijen de lol er weer af is. Met Jan wordt het vrijen nog steeds fijner en intenser. Maar ook wij zijn (zeker voor mijn doen) heel rustig begonnen.
Ik ben een optimist en blijf ondanks de littekens openstaan voor nieuwe vrienden.


Posted in Blog schrijfproces van Helene

Interviews

‘Wanneer kwam je erachter dat je polyamoreus was?’ vroeg de interviewster mij gistermorgen.
‘Wat vond je omgeving ervan dat je swinger werd?’ Vragen de studenten van de filmacademie ‘ s avonds.
Deze vragen irriteren me steeds meer. Niet de interviews op zich, daar zijn we voor, om het licht te laten schijnen in de donkere verwrongen hoekjes van de menselijke moraal.
Ik vind mezelf niet polyamoreus, ik vind mezelf geen swinger. Deze termen doen me niets. Ze raken mijn hart niet. Er was geen speciaal moment dat ik dacht ‘oh, ben ik dat, heet het zus en zo’.
Het gaat om mensen, om mijn behoefte aan verbinding. Ik ben een kuddedier, niet in de zin van meelopen, dan ben ik juist meer tegendraads, nee, de hamsters op elkaar gekruld, slapend in een hokje. Overal neusjes, pootjes, stompstaartjes, geen idee wat bij wie hoort. Dat gevoel. Dan voel ik me thuis, rustig, relaxt. En ja, ik pas graag op de kudde, graag iets aan de rand om allert te kunnen zijn voor gevaar.
Ik was een jaar of 12, vaak ging ik met mijn vriendin (ja, met alles erop en eraan) en haar moeder mee naar balletvoorstellingen.
Een homoseksuele vriend ging ook altijd mee. Hij was boer, maar echt zo’n verzorgde homo, hij rook zeker niet naar koe. Ik vond de energie geweldig op zo’n avond. Ik was jaloers op haar ouders, die waren namelijk gescheiden en ik hoopte zo dat mijn vader bij mijn moeder weg zou gaan. Haar broertje was nogal crimineel aangelegd. Als ik hem jointjes zag rollen met zijn uitgezakte puberlijf aan de tafel wist ik, dat nooit! De eenzaamheid spatte er vanaf.
Tijdens de voorstelling gierde de opwinding van alle kanten door mijn lijf. Mijn vriendin waar ik naar verlangde, niemand mocht het weten, maar voor mij was het zo natuurlijk. Hun vriend vond ik zo spannend. Ik wilde zo graag weten hoe hij dat nou allemaal deed met een man. Ik probeerde me voor te stellen dat ik een piemel had, leek me zalig om dan met een andere man te vrijen, als man.
Ondertussen dansten de prachtige lijven van het Scapino ballet over het toneel. De strak gespannen kleding over de piepkleine borsten van de dames, de opwindende bobbels bij het kruis van de heren. Ik had nog nooit een lul gezien in het echt. Ik droomde ervan. Ik ontplofte bijna van de testosteron. Bij elke danser probeerde ik in te tunen, zou hij homo zijn, zou zij lesbisch zijn? Hoe zouden ze vrijen? Zouden ze net zo sierlijk de liefde bedrijven als dat ze dansen?
De hele avond had iets orgastisch, wetend dat ik ’s nachts bij haar zou slapen, met haar zou vrijen.
Nooit heb ik me afgevraagd of ik lesbisch was, nooit heb ik het raar gevonden als ik op meerdere mannen en vrouwen tegelijk verliefd was. Ik was ik. En waar ik naar verlangde mocht er zijn van mezelf. Ik werd er blij en vervuld van.
En mijn omgeving..? Toen ik mijn zeer deftige, stevig gereformeerde vader, meneer de professor vertelde dat ik naar parenclubs ging en dat mijn ex en ik een liefdesrelatie met een ander stel hadden, sprak hij in zuiver Nederlands: ‘dat dacht ik al’. Ik was ook welkom om een polyvriendje mee te nemen. Niet dat ik er vaak kwam.
Geen enkele keer heb ik een negatieve reactie gehad van iemand. En wat ze achter me rug zeggen, dat boeit me voor geen meter!


Posted in Blog schrijfproces van Helene

Ome Bas

Nou, ik heb het verteld aan ome Bas. Hij moest erg glimlachen om mijn droom. Bas doet nooit ergens moeilijk over. Bas is Bas en hij blijft altijd relaxt. Zover ik weet natuurlijk. We praten door over de eenzaamheid.
Vooral in de ochtend voel ik me eenzaam. Hij stelde een hele goede vraag: ‘hoe zag vroeger jouw opstaan eruit?’
Die hakte erin. Eenzaam. Wekker ging, als een speer uit bed, eenzaam cornflakes eten met veel bruine suiker, brood smeren, als een speer 10 km fietsen naar school. Ik was altijd maar net op tijd. Bijzonder is dat er langs het Amsterdam- Rijnkanaal altijd tegenwind is. Een fuik zonder ontsnappingsmogelijkheden. Elke dag, heen en terug ergens door kinderen opgewacht om gepest en in elkaar geslagen te worden.
Vier jaar lang tot ik van het Atheneum naar de Havo ging. Toen was het ineens over.
Nog krijg ik kippenvel als het woord Amsterdam-Rijn kanaal hoor of lees. Het gure vieze water wat langs de steile hoge kant klotste en gorgelde, waar ik bijna in gegooid werd en anders mijn boekentas wel. Hoe leuk is het om de jasbeschermers van een fiets stuk te trappen. Keer op keer op keer. Aan de andere kant van de smalle weg het spoor, het drukste van Nederland met elke paar minuten een trein. Bij elke trein voelde ik de aantrekkingskracht, zal ik het doen? Weg uit deze hel.
En thuis? Als mijn kleding of fiets stuk was kreeg ik een snauw na van mijn moeder, zou mijn eigen schuld wel zijn. Dus verborg ik het. Sloot mezelf op op mijn kamer, jaren lang. En ik huilde en huilde en huilde. En droomde van de ridder op het zwarte paard (ik wilde perse een Friese hengst later) die me zou meenemen en liefhebben.
‘Maar Bas, ik heb geen idee hoe het voelt om een lieve zorgzame moeder te hebben. Echt geen flauwe notie’.
‘Toch moet je een moederlijk figuur gaan zoeken’, zegt hij. ‘Niet iemand die seks met je wil. Bij voorkeur een oudere volumineuze negerin die je vasthoud, je haar borstelt. Die je zere schouders masseert’.
Het bibbert een beetje in me. Ik ben eigenlijk best bang voor vrouwen. Ik ken ze niet als liefdevol.
Heerde is niet echt druk bevolkt met negerinnen. Maar als jullie iemand weten…
Ome Bas heeft wel vaak goede ideeën.


Posted in Blog schrijfproces van Helene

Psycholoog

In mijn droom ben ik bij een psycholoog, niet degene waar ik nu bij kom. Hij lijkt er niet op. In mijn droom is het een knappe man, mooi krullend donker haar, jonger dan ik. Er is chemie tussen ons. Tijdens een diepgaand therapeutisch gesprek raken we elkaar steeds meer aan. ‘Zullen we in bed verder praten’, vraag hem? Terwijl we elkaar sensueel uitkleden voel ik een diepe opwinding.
Op dat moment werd ik wakker. Dit was geen nachtmerrie, het gebeurt niet vaak dat ik leuk droom. Ik vraag me even bezorgd af of ik onbewuste gevoelens koester voor mijn eigen psycholoog, maar daar is echt geen chemie mee zover ik weet, integendeel. Ik kruip nog even diep weg onder het dekbed. Ik voel de opwinding in mijn lijf. Maar het is dieper, intenser dan zo maar een soort ochtend-erectie.
Er komt een herinnering boven uit de tijd dat ik net masseerde in een massagesalon. Ik was 28 en bloeide helemaal op in mijn werk. Van een hoopje ellende met CVS was ik aan het veranderen in een zelfstandige meid met plezier in het leven. Ik kreeg zoveel energie van mijn werk.
In zo’n salon heb je allemaal regels. Daar hield ik me braaf aan. Tot ik een knappe, jonge psycholoog als klant kreeg. Hij wilde mij masseren. Dat stond op de menukaart, tegen bijbetaling. Maar de intieme delen mochten pertinent niet aangeraakt worden volgens het regiem. Dat vond ik zo stom, het is mijn lijf en ik bepaal wie wat wel of niet mag. Ik was blij als ik even kon uitrusten, dus meestal matste ik ze en hoefden ze niet extra te betalen. Deze man wist me perfect te raken. Ik was zo onwijs opgewonden. Ik voel nog hoe het gierde in mijn hoofd, laat ik me wel of laat ik me niet likken? Zal ik wel of zal ik niet klaarkomen. Zou mijn ex boos worden? Het scheurde me bijna in tweeën. Het gebeurde, in the flow, zonder woorden. Het was een van de meest opwindendste en spannendste momenten in mijn bestaan tot dan toe. Hij was alleen op mij gericht. Hij hoefde niets terug, zeurde niet over penetratie of wat dan ook. Vlak voor hij wegging gaf hij me zijn telefoonnummer, wat ook verboden was natuurlijk. Ik was zo blij. Ik dacht, ik heb het gevonden, een psycholoog die me gaat begrijpen en waar ik ook mee kan vrijen, de perfecte combi. Ik was zo eenzaam, zo verward over wie ik was en wat ik wilde.
Ik al snel een afspraak gemaakt en naar zijn huis in Venlo getuft met mijn Deux cheveaux . In de deuropening leek hij veel kleiner en ieler dan in de salon. Na wat drinken gingen we naar een kaal matrasje in de logeerkamer. Nu ging het ineens wel om hem. Niks goed gesprek, niks chemie. Ik heb hem maar ff afgetrokken voor de goede orde en reed compleet teleurgesteld terug naar huis.
In mijn droom vannacht waren er twee mooie aspecten. Een diepgaand gesprek, gezien worden, begrepen worden, oprechte aandacht. En de mogelijkheid om intiem te kunnen zijn. Dat is waar mijn systeem zo naar verlangt. Die verbinding en de mogelijkheid tot intimiteit als het in de flow ontstaat. Geen moeten, geen doel. Daarom heb ik weinig meer met swingen, daarom loopt het fout met al die stomme polyvriendjes en vriendinnetjes. Misschien kan het ook wel niet naast een bestaande relatie. Ik vind het woord polyamorie ook niks, klinkt zo veelvraterig.
Het wordt stil in me. De opwinding is weg. Die eenzaamheid is er nog altijd. De eenzaamheid in de mensen die bij me komen herken ik zo. Wat een verlangen om gezien te worden, gehoord te worden. Zoveel levensverhalen, zoveel pijn en strijd. Allemaal spiegels van mijzelf.
Het schiet toch weer door me heen, hoe zou het zijn om EMDR te doen terwijl je zachtjes gestreeld wordt. Hoe onlijfelijk is de reguliere zorg. En wat heb ik het aanraken gemist als kind, als puber. Is dat ooit aan te vullen?


Posted in Blog schrijfproces van Helene

Gehandicapt

Nou ouwe pik, veel plezier zeggen ze tegen hem. Jan rijdt de slanke gehandicapte jongen mijn massagestand in. Zijn vrienden vroegen heel beleefd of ik hem met korting wilde masseren. Tuurlijk. Ik schat hem een jaar of 30. Op de massagetafel is geen optie. Hoe heet hij roep ik nog tegen ze om het gordijntje heen. Andre hoor ik. ‘Dag Andre’, zeg ik terwijl ik zijn spastische hand voorzichtig pak. Zijn ogen staan afwachtend. Hij kan niet praten. Ik denk dat hij zuurstof tekort gehad heeft bij de geboorte. Hoe ga ik dit aanpakken. Het lijkt me niet praktisch gezien zijn spasmen om zijn trui uit te trekken. Ik masseer zijn armen en schouders door zijn kleding heen. Hij ruikt fris en schoon, verreweg de schoonste client tot nu toe. Er is nog geen contact voor mijn gevoel. ‘Vind je dat fijn een massage?’, vraag ik hem. Hij kijkt me aan. Zijn mond gaat wat verder open. Het speeksel loopt op de slab die er hangt. Met moeite probeert hij zelf zijn spastische arm te coördineren om het weg te vegen. Ik pak het doekje en veeg voorzichtig zijn mond schoon. Als ik mijn hand op zijn buik leg schiet zijn hele lijf in een strekspasme. Ik schrik, ik ken hem helemaal niet en kan niet inschatten of het pijn of ongemak of iets anders is. Hij kan niet met ja of nee knikken reageren. Hij praat met zijn ogen en zijn gezichtsuitdrukking. Ik voel even paniek. Hoe maak ik nou contact. Hoe weet ik of het ok is wat ik doe. Ik haal diep adem en kijk hem aan. ‘Ik ga je broek losmaken’, vertel ik hem.’Niet schrikken, ik probeer je buik niet aan te raken’. Hij heeft geen onderbroek aan. Hij is mooi groot geschapen en heeft een prachtige erectie. Ik word rustig. Ok, hij snapt wat we hier doen, het werkt en ik durf er van uit te gaan dat hij het fijn vind. Zachtjes streel ik eroverheen. Bijna in extase kijkt hij mee. Zijn mond zakt dicht. ‘Wat een mooie piemel heb je’, heeft hij ook een naam? Kleine Andre?’
Hij kijkt me aan alsof ik niet spoor. Hoe intelligent zou hij zijn vraag ik me af. Misschien is hij alleen fysiek zo beperkt en heeft hij een normaal verstand. Ik adem diep en probeer vanuit mijn hart in te voelen. Mijn handen gaan als vanzelf langs zijn armen naar boven. Ik streel zijn gezicht. Als ik mijn handen tegen de zijne leg vouwen onze handen in elkaar. Zijn spasmes zakken even weg. Ik voel contact. ‘Zullen we dansen?’, vraag ik hem. Onze handen vinden een ritme. Ik kniel voor zijn rolstoel. ‘voorzichtig zijn hè, geen spasme krijgen want dan schop je tegen mijn borsten’. Hij vouwt zijn benen ver onder zijn rolstoel. Ik voel dat het veilig is.
Ik breng zijn rechterhand naar mijn buik. ‘Ik ga je leren masseren’, zeg ik hem. Hij kijkt me in opperste concentratie met grote ogen aan. ‘Blijf ademen Andre, goed doorademen’. Zijn hand ligt ontspannen op mijn buik. Met mijn eigen hand laat ik hem mij strelen. Als zijn hand mijn borst aanraakt gaat zijn mond wijd open in verrukking en maakt hij blije geluidjes. Hij blijft heel voorzichtig en geconcentreerd. Ik begin zijn intieme deel weer te strelen. Ook dat is ontspannender geworden. Ik voel dat het gaat stromen tussen hem en mij. Even voel ik paniek als ik me voorstel dat ik een gezonde piemel heb en zo gehandicapt zou zijn dat ik mezelf niet af kan trekken. Ik kalmeer als ik besef hoeveel geluk deze jongen heeft dat vrienden hem mee naar de Kamasutrabeurs nemen en een massage voor hem regelen. Ik leg wat keukenrol op zijn spijkerbroek. Voorzichtig masseer ik zijn lid. Heel ontspannen komt hij klaar. Ik zit nog steeds kwetsbaar voor hem. Als ik hem schoon wil maken schiet hij in een spasme. Shit, dat is natuurlijk supergevoelig nu, maar ik moet ‘m toch netjes achterlaten. ‘Ik snap dat het gevoelig is, ik wil je geen pijn doen, maar de kleine jongen moet wel ff schoon hoor’. Hij grijnst en ontspant. Als ik zeg dat ik de drukknoppen van zijn broek wel lastig vind om dicht te doen schaterlacht hij bijna.
Ik masseer nog een poos zijn spastische handen, zijn magere schouders en als ik zijn hoofd masseer valt hij zo’n beetje met zijn hoofd tegen mijn borst in slaap.
Als zijn vrienden hem ophalen zien ze dat hij genoten heeft. Hij geeft bijna licht. Of ze naar Heerde mogen komen met hem. Dat mag, maar ik ben niet echt rolstoeltoegangkelijk. ‘Kom we gaan nu naar het swingerscafé zeggen ze tegen hem. Hij zoekt wel contact met je via facebook. ‘Dag Andre’, veel plezier nog!
Ik ben van slag. Dit heb ik nog nooit gedaan zo. Ik ben stil en voel tranen branden. Jan knuffelt me. ‘Mooi hè om iemand zo’n kado te geven’, fluisterde hij in mij oor. ‘Ik ben trots op je, ik zou het bij een vrouw ook gedaan hebben’.
De rest van de avond voel ik een soort roes en glijdt de beurs op afstand aan me voorbij. En dan mekker ik over polyvriendjes die het uitmaken, ik schaam me bijna. Alles is relatief.


Posted in Blog schrijfproces van Helene

Mannen

Wat is er aan de hand met de mannen op deze aardkloot?
Een mannelijk exemplaar wilde vrienden met me worden op Facebook. Prima. Krijg ik een privéberichtje. Ik vraag of ik hem ken. Hij had mij op televisie gezien. Ok, so far, so good. Na drie zinnen geeft hij aan seks met me te willen. Sorry? Wegwezen dus.
Vandaag neem ik per ongeluk een geblokkeerd nummer op. Met Mo, een buitenlands hijgerig accent, ik wil met je neuken. Tegen mijn gewoonte in heb ik hem verrot gescholden en toen pas de verbinding verbroken.
Nee mannen, als je als vrouw aan swingen doet ben je geen hapklare brok voor elke wanhopige man. Nee mannen, als je jezelf polyamoreus noemt betekent dat niet dat ik zo met je het bed in duik. Nee mannen, als je met tantra bezig bent wel het niet zeggen dat ik een seksbeest bent punt!
En ja, ik hou van seks en van liefde en van spiritualiteit. Jan en ik vrijen elke dag en als ik behoefte heb aan iemand anders, dan moet dat zonder meer een wel opgevoed, beschaafd, respectvol en betrouwbaar persoon wezen. En vervolgens moet het ook nog klikken, goed ruiken, proeven enz. En ik zoek die man zelf wel uit hoor. Die vraagt wordt overgeslagen…
Één op de vier vrouwen voelt zich misbruikt, één op de acht mannen en dan zeker als man roepen dat de slachtoffers het zelf uitgelokt hadden.
In een parenclub kan ik er super sexy bij lopen zonder dat iemand ongevraagd aan me zit. Laat staan dat iemand zegt, ik wil met je neuken. Daar voel ik me veilig, als vrouw en als mens. Vrijen ontstaat daar vanzelf als de flow er is.
Mannen, ga alsjeblieft eens leren hoe je met een vrouw om hoort te gaan. Kijk eens in de spiegel, ben jij echt respectvol naar vrouwen? Zo ja, voel je dan vooral niet aangesproken.
Zo, dat lucht op!


Posted in Blog schrijfproces van Helene

A horse with no name

But the humans will give no love.
De songtekst suist na in mijn oren als ik wakker word uit de zoveelste nachtmerrie. Mijn kaken verkrampt, wangen weer eens rauw gebeten.
Jaren heb ik het nummer niet gehoord. De woestijn van mijn verleden laat mijn adem schroeien in mijn keel die rauw aanvoelt na twee glazen rode wijn van de avond ervoor.
In the desert, you can’t remember your name…
Zondagavond, bij de op één na jongste broer van mijn vader in Apeldoorn op bezoek geweest. De familie is alert. Maar weer zijn we van harte welkom. Een warm, eerlijk en open gesprek. Jij behoort tot de tweede generatie oorlogsslachtoffers. Je vader probeerde je hoofd vol kennis te stoppen verteld hij. Maar ik ben heel lichamelijk ingesteld, ik ben heel lijfelijk. Studeren lukt pas als de materie me boeit, raakt.
Emoties stopt onze familie in een potje. Als hij de beweging met zijn handen voordoet hoe het deksel erop gaat voel ik het glas om me heen. Ik ben al jong in zo’n potje gestopt. Anders dan de rest. Ik hield van dieren, sport, popmuziek, knutselen. Mijn familieleden waren echte nerts. Toen ik op seksueel gebied ook nog eens af bleek te wijken van de norm ging er nog een extra ketting om de pot. En een grote steen erop om de geest in de fles te houden.
Zonder naam in een hoek van kelder gezet. Bizar wat zo’n Tweede wereldoorlog met mensen doet.
En nu, nu is de geest uit de fles. Ze waart rond en stelt de vragen die niemand ooit waagde te stellen. En de antwoorden regenen op mij neer. Zure regen, bitter ook als gal.
It is good to be out of the rain.
Een terugweg is er niet.


Posted in Blog schrijfproces van Helene

Genderqueer

Jan en ik zijn op de terugweg van de Buiten de Binary Queer-Bi-Trans dag in Nijmegen. Ontroert, geraakt, herkenning, wat een mooie mensen.
Ik had de eer om deel te nemen in een panel over vrije seks.
In de dagelijkse gedachte kwam vanmorgen de tekst: vrijheid is je hartsverlangen voelen onafhankelijk van de mening van anderen. Ik denk dat dat voor vrije seks ook zo kan zijn ja. Bij mijn intro had ik een traantje. De workshop over genderqueer vond ik zo onwijs leerzaam. Termen die ik nog nooit gehoord had. Maar zo herkenbaar. Samenzijn met mensen die geen label willen, geen etiket, geen man of vrouw, maar eigenlijk gewoon mens zijn. Gelijkwaardigheid, respect en oh wat zijn we daar nog ver vandaan. Jaren terug las ik het boek, het seksuele systeem,van de reeds overleden Dick Brummel. Hij was voorzitter bij de NVSH. Hij kwam uiteindelijk uit bij de androgyne mens. Dat raakte me. Waarom zou een man geen rok mogen dragen, waarom zou je als vrouw geen mannennaam horen te hebben. Waarom al die rolpatronen. Zoveel mensen die zich daar niet in kunnen vinden of daar in wisselen. Soms wil ik met mijn haar in de war in mijn rijbroek op mijn Zweedse klompen op stal lekker rommelen. En soms super sexy naar een spannend feestje. Soms ben ik dominant en mannelijk in bed en soms zacht en vrouwelijk.
Ik heb echt moeite met kaders, etiquetten en tunnelvisies.
Ik hou van grote, sterke, mannelijke mannen, maar ook van kleine zachte, vrouwelijke mannen. Ik val op lange, stoere vrouwen, maar ook op fijne, kwetsbare vrouwen.
Ook de worstelingen en de eenzaamheid in veel ogen vandaag raakte me diep. En dan zijn we in Nederland al best ruimdenkend.
Kennis gemaakt met mensen van de LNBi. Het landelijk netwerk voor biseksualiteit. Geschokt hoeveel mensen daarmee worstelen. Nooit heb ik daar problemen mee gehad. Ik ben er trots op. Ik moet er niet aan denken om te leven zonder intimiteit met vrouwen ook. Dat is alsof er een deel van mij geamputeerd zou worden.
De indrukken razen door mijn hoofd. Emoties golven door me heen. Ik zou het uit willen schreeuwen, respecteer elkaar. Heb lief, bemin, vrij met elkaar in plaats van oordelen, ruzie, geweld en oorlog.


Posted in Blog schrijfproces van Helene

Seksuele gezondheid

Altijd fijn, het berichtje van de GGD dat alle soa testen in orde zijn. En ja, ik ga het hier over hebben.
Soa’s is iets wat iedereen aangaat mensen. Zelfs het ongeboren kind gaat dit wat aan. De laatste maanden heb ik diverse dames mogen masseren die onvruchtbaar geworden zijn door een chlamydia infectie. In een serieel monogame levensstijl. Oftewel, ze leefden monogaam, maar hebben wel diverse partners gehad na elkaar. Nooit getest. Met gevolg een pittig IVF traject, al dan niet met goed resultaat.
De cijfers over vreemdgaan verschillen, maar lijken toch rond de 50 procent minimaal te liggen. Ik denk zelf dat het nog een stuk hoger ligt. Wie zegt dat jouw partner niet vreemdgaat? En wie zegt dat hij of zij dat veilig doet? En ondanks het gebruik van condooms kun je toch een soa oplopen. Daarom ben ik zo voor om eerlijk zijn tegen elkaar. Je bent ook verantwoordelijk voor de gezondheid van je partner op seksueel gebied.
Bijna alle soa’s zijn schadelijk voor het ongeboren kind en anders wel tijdens de geboorte. Momenteel lees ik het boek; Bedrog van Kate Figes. Wanneer gaan mannen vooral vreemd, als hun partner zwanger is en net na de bevalling. Keiharde cijfers en ik zie het ook in mijn eigen praktijk. Gelukkig steeds vaker met instemming van de moeder (in spé), dan heb ik er geen moeite mee. Het goede van Kate haar boek vind ik dat ze totaal geen oordeel heeft over vreemdgaan. Waarom uit elkaar gaan, kijk wat er mis is gegaan en ga in gesprek erover. Maar dat terzijde.
En dan hoor ik bij de GGD dat vanaf 2015 het testen op soa niet meer gratis is. Waarschijnlijk moet je naar je eigen huisarts en gaat het van je eigen risico af. Niet iedereen wil naar zijn eigen huisarts hiervoor. Of kan het betalen. De aantallen van soa’s nemen nog steeds toe, zelfs HIV neemt toe omdat mensen denken dat er een pilletje voor is. Vanuit het buitenland komt een gonorroe type deze kant op wat resistent is tegen antibiotica, niet te behandelen dus. Das fijn, de rest van je leven een druiper.
En dan post ik iets op een besloten forum en dan wordt ik afgeschoten omdat het alleen voor swingers zou gelden. Ik denk dat swingers er juist veel bewuster mee omgaan dan de gemiddelde burger. Ben je op een feestje geweest en iemand blijkt achteraf wat te hebben, dan wordt je netjes op de hoogte gesteld. Als je stellen vraagt of ze wel eens een soa gehad hebben geven ze daar eerlijk antwoord op. En ja, het is een risico. Voor mij haalt dat veel plezier weg helaas.
Jan en ik zijn geen veelswingers en tot nu toe hebben we altijd mazzel gehad (of een goede weerstand). Toch is het altijd fijn te horen als de tests weer ok zijn.
Soa’s zijn een risicofactor bij alle seksualiteit, hetero, homo, jong en oud. Vrijen kan iets prachtigs zijn, daarom blijf ik mij kwetsbaar en open opstellen op dit gebied. Maar gebruik alsjeblieft je verstand!
Heb jij of je partner wisselende contacten of heb je een nieuwe relatie, laat je allemaal testen is mijn advies.
Ik moest het even kwijt…


Posted in Blog schrijfproces van Helene